ADHD

Diagnose van ADHD 

Het is erg belangrijk dat de diagnose ADHD gesteld wordt door een expert. Zelf diagnoses stellen kan voor grote problemen zorgen.  Als je vermoedt dat je kind ADHD heeft, moet je deskundige hulp inroepen.  Hulp kan worden ingeroepen via:

• De huisarts.
• Bureau Jeugdzorg uit je eigen omgeving.
• Een in ADHD gespecialiseerde kinderarts.

Aan de hand van een ADHD-checklist of test zal de deskundige veel vragen stellen. Deze vragen zijn nodig om vast te stellen of je kind misschien ergens anders druk van wordt dan van ADHD. De vragen gaan bijvoorbeeld over je gezondheid, maar ook over je thuissituatie en familiegeschiedenis. 

Als er een aanleiding wordt gevonden om te denken dat er geen sprake is van ADHD maar iets anders, dan zal er eerst in die richting aanvullend onderzoek gedaan worden. Pas als er geen andere oorzaak voor de problemen gevonden wordt, wordt de diagnose ADHD verder uitgezocht. Hiervoor is altijd informatie nodig van zowel de ouders als van de school. Soms is er meer onderzoek nodig, 

bijvoorbeeld een neuropsychologisch onderzoek. Dit onderzoek kan inzicht geven in:

• Zwakke of juist sterke punten in het verstandelijk functioneren.
• Intelligentie.
• Aandachtsregulatie.
• Geheugen.
• Planning.
• Organisatie.

Uiteindelijk wordt de diagnose ADHD gesteld op basis van een aantal criteria zoals die zijn vastgesteld in het internationale classificatiesysteem van de geestelijke gezondheidszorg. Onder de zes jaar is het erg lastig om een diagnose te stellen. Onder deze leeftijd zijn bijvoorbeeld ADHD en gewoon druk kleutergedrag, of ADHD en autisme nog lastig van elkaar te onderscheiden. 

Behandeling van ADHD

ADHD is niet te genezen, behandeling van de symptomen van ADHD is wel mogelijk. De behandeling van ADHD bestaat over het algemeen uit:

• Informatie geven over ADHD.
• Begeleiding thuis en/of op school met behulp van een coach.
• Medicatie.

Het geven van informatie en begeleiding is belangrijk. Het zijn namelijk de ouders en leerkrachten die het kind met ADHD begeleiden en dus goed moeten weten hoe je met het kind om moet gaan. 

Medicatie

Er zijn verschillende soorten medicatie tegen de symptomen van ADHD. Zoals is uitgelegd onder het kopje oorzaak van ADHD, zijn neurotransmitters betrokken bij ADHD.  Door een tekort aan bepaalde neurotransmitters is er een verminderde remfunctie en ontstaan ADHD-symptomen. Medicijnen kunnen invloed uitoefenen op deze neurotransmitters en de hoeveelheden hiervan beïnvloeden. Door de hoeveelheid neurotransmitters te verhogen in de ruimte tussen twee zenuwcellen, kunnen medicijnen de remfunctie verbeteren en de ADHD-symptomen verminderen. 

Er zijn verschillende medicijnen bekend die op verschillende neurotransmittersystemen inwerken. Deze verschillende medicijnen zijn nodig omdat niet iedereen hetzelfde reageert op bepaalde medicijnen. Als de medicijnen goed werken, vertoon je minder ADHD-symptomen. Vaak houdt dit in dat je rustiger bent en je beter kunt concentreren. 

Er zijn globaal gezien drie groepen medicijnen te krijgen:

• Psychostimulantia, zoals Ritalin, Medikinet, Equasym en Concerta. Deze medicijnen bevatten allemaal de stof methylfenidaat en grijpen met name in op de neurotransmitters dopamine en noradrenaline.
• Atomoxetine. Deze medicijnen grijpen aan op het noradrenalinesysteem.
• Tricyclische antidepressiva. Deze medicijnen grijpen in op serotonine- en noradrenalinesystemen. 

Behalve deze groepen medicatie, wordt melatonine ook vaak voorgeschreven bij ADHD. De melatonine zorgt ervoor dat je minder moeite hebt om in te slapen.