Reukverlies

Geurende stoffen en materialen verspreiden moleculen die via de lucht het reukslijmvlies bovenin de neus bereiken. Deze moleculen worden daar opgevangen door reukzenuwen, die vele haarachtige zenuwvezels of reukreceptoren bevatten. Als we lucht opsnuiven, komt er een vlaagje lucht langs deze receptoren die specifieke prikkels doorgeven aan het reukcentrum van de hersenen, waar de uiteindelijke geurherkenning plaatsvindt. Als we een geur langere tijd ruiken, merken we deze niet meer op. Als een andere geur zich voordoet, merken we deze weer wel. Dit is daarom anders dan een tijdelijk of permanent reukverlies.

Totaal reukverlies (anosmie) kan zeer vervelend en uitputtend zijn, bijvoorbeeld bij het eten. Ondanks het nauwe verband zijn smaak- en reukzin twee verschillende zintuigen. Bij smaak stimuleren stoffen die zoete, zure, bittere en zoute sensaties oproepen de smaakreceptoren in de keel, op de tong en op het gehemelte. Deze stimulatie prikkelt zenuwcellen om signalen te sturen naar de hersenstam die zich onderaan de hersenen bevindt. De reuk is essentieel voor het bepalen van de smaak van voedsel. Als we eten, kauwen en slikken wordt geurende lucht van achter uit de mondholte naar de reukreceptoren gevoerd, waar ze veel sensaties opwekken die we meestal met smaak associëren. Toch zijn deze sensaties bijna geheel afhankelijk van het reukvermogen. Als we de neus dichtknijpen tijdens het doorslikken van voedsel, wordt de luchtstroom naar de reukreceptoren tegengehouden met als gevolg dat we het voedsel niet of slecht kunnen proeven. In sommige gevallen kan reukverlies gevaarlijk zijn - bijvoorbeeld wanneer we niet worden gewaarschuwd voor de aanwezigheid van gas of rook. Reukverlies kan een gevolg zijn van hoofdletsel met beschadiging van de reukzenuw. Heel af en toe maken kankerpatiënten melding van specifieke geur- en smaakveranderingen. Als u plotseling een verandering in de geurwaarneming bemerkt, raadpleeg dan onmiddellijk uw arts. Verlies van reukvermogen kan ook het gevolg zijn van een val op het voorhoofd. De vermindering komt door een onderbreking van de zenuwbaantjes van de neus naar hersenen.