Ziekte van Alzheimer

Onderzoek

Het stellen van de diagnose Alzheimer kan gebeuren door een huisarts of door een andere specialist, zoals een neuroloog of geriater. Een geriater is een specialist die zich richt op ouderen. Ouderen hebben vaak meerdere aandoeningen tegelijkertijd. Vaak gaat het om een combinatie van lichamelijke, psychische en sociale problemen. De geriater probeert naar het hele plaatje te kijken en werkt nauw samen met andere specialisten. 
De arts zal beginnen met een gesprek (anamnese) en een paar simpele testjes om de ernst van de mogelijke dementie te bepalen. Er zijn een aantal standaard vragenlijsten die de arts kan gebruiken.
De meest bekende is de zogenaamde Minimal  Mental  State Examination (MMSE). Bij een MMSE wordt met een standaard lijst het opslaan en weergeven van informatie (cognitieve functies) getest. Hiermee krijg je een globaal inzicht in het tijdsbesef, het geheugen, het logisch nadenken en het uitvoeren van kleine handelingen. 
Meestal ga je niet alleen naar een arts, maar gaat een familielid of bekende met je mee. Deze zal ook gevraagd worden naar hoe het met je gaat (hetero-anamnese).

Naast een gesprek zal er ook bloed onderzocht worden en krijg je een lichamelijk onderzoek.
Deze onderzoeken moeten uitsluiten dat er geen andere oorzaak is voor het verminderen van je hersenfuncties. Andere oorzaken zijn bijvoorbeeld:

• Een nieraandoening.
• Een psychiatrische aandoening.
• Alcoholisme.
• Vitamine deficiënties.
• Doorbloedingsstoornissen.

Voor het stellen van de diagnose ziekte van Alzheimer zijn de anamnese en andere onderzoeken voldoende. Een nieuw onderzoek bij Alzheimer is een MRI scan. Deze scan kan helpen om de diagnose Alzheimer te bevestigen. Op een MRI scan is het verlies van hersencellen te zien bij Alzheimer.

Voor meer informatie over een MRI scan kun je de video bekijken.

Behandeling van de ziekte van Alzheimer

De ziekte van Alzheimer is niet te genezen. Wel kunnen er soms medicijnen gegeven worden om de ziekte te vertragen en eventuele symptomen als depressie of onrust te bestrijden. Omdat het ziekteproces bij iedereen anders verloopt, zal ook de soort en de dosering van medicijnen van persoon tot persoon verschillen.
De verdere behandeling is erop gericht je zo lang mogelijk in een zo goed mogelijke conditie te houden, zowel lichamelijk als geestelijk. Voldoende beweging en goede en voldoende voeding en verzorging zijn erg belangrijk. 
Bij Alzheimer moet een balans gevonden worden tussen niet teveel prikkels krijgen en toch gestimuleerd worden. Een dagopvangprogramma kan de juiste lichamelijke en geestelijke oefeningen bieden.

Wonen met dementie

Samen met een arts en (eventuele) mantelzorgers wordt bekeken óf en hoeveel hulp je nodig hebt en of  je begeleiding moet krijgen. Afhankelijk van de situatie kun je nog een hele tijd thuis blijven wonen met de juiste zorg en begeleiding. Deze zorg kan van de wijkverpleging en van mantelzorgers komen. Mantelzorgers  kunnen je partner, je kinderen, vrienden, maar ook je buren zijn.
Als de zorgbehoefte groter wordt, is in de meeste gevallen thuis blijven wonen niet meer mogelijk.  Gemiddeld is het na zes tot acht jaar dementie nodig om opgenomen te worden in een verpleegtehuis. 

Omgaan met dementie

Als je dementeert is het erg vervelend te merken dat je langzaam maar zeker de grip verliest op allerlei zaken. Je gaat steeds meer gedrag vertonen waar je niets aan kunt doen en waar je je niet bewust van bent. Je raakt steeds meer in een eigen wereld.  Je hebt behoefte aan een rustige, vertrouwde omgeving met weinig prikkels. Je kunt boos en kortaf worden bij vragen die je niet meer kunt beantwoorden of bij lastige opdrachten. 
Dementie vraagt ook veel van de mensen in de directe omgeving. De manier waarop je gewend bent met elkaar om te gaan verandert. Als mantelzorger moet je je zien te schikken in deze veranderingen. Er wordt veel van je gevraagd aan begrip en geduld. Voor de mantelzorger is het van belang niet overbelast te raken. Het is belangrijk gevoelens en taken te delen met anderen. 
Je kunt ook last krijgen van schuldgevoelens, omdat je het idee hebt steeds tekort te schieten in je zorg. Dit schuldgevoel komt het meeste naar voren als je de zorg voor de dementerende aan anderen moet  toevertrouwen, omdat het thuis niet meer gaat.